Dotyczyło to zbierania na pompy insulinowe dla najmłodszych, ale mnie to też zagrało bo ja właśnie organizowałam wieczór koncertów. Bardzo mi podpasował ten tekst i ja jakoś co roku mam poczucie że włączając się do akcji gram z pompą ;-). Wtedy też Zosia po raz pierwszy była wolontariuszem.
Od tego czasu kontynuujemy to. Nigdy jej nie zmuszam, w listopadzie/grudniu ma podjąć decyzję czy zgłaszamy ją jako wolontariusza i dopóki będzie wyrażać wolę ja nie będę jej zabraniać. Jednakże jestem konsekwentna i zgłoszenie oznacza że nie ma szans na lenistwo i rzetelnie trzeba do sprawy podejść. Rano idziemy po identyfikator i puszkę, zbieramy idąc przez miasto i mówiąc do każdej napotkanej osoby piękne i szeroko uśmiechnięte ''dzień dobry''. Miny ludzi są czasem bezcenne ;-) ale zazwyczaj odpowiadają równie szerokim uśmiechem więc wszystkim się robi miło. Spacerujemy do czasu mszy dziecięcej w naszej parafii (chowamy identyfikator i puszkę) i udowadniamy sobie i przeciwnikom że da się wszystkie idee połączyć jak się chce ;-). Po obiedzie marsz po mieście ciąg dalszy- gdy zimno, wieje lub pada - idziemy śpiewając i tańcząc - to taki specjalny dzień kiedy pozwalamy sobie na wiele szaleństw ;-) odwiedzamy znajomych w różnych punktach,
nasz hufiec,
a wieczorem uczestniczymy w światełku do nieba rozdając zimne ognie, a w tym roku ciastka. Koncerty to też ważny punkt wieńczący sukces tego dnia,
czasem kończy się tak:
Staram się uwrażliwić córkę na drugiego człowieka, rozmawiamy o pomaganiu i wsparciu jakie potrzebują chorzy i ich bliscy. Ostatnio spotkałyśmy na mieście Panią która zbierała na chleb, zabrałam ja do piekarni i kupiłam chleb i coś do niego - w oczach Zosi byłam wtedy bohaterem-widziałam to! Zosia zadaje dużo pytań, staram się na wszystkie odpowiadać i pomagać jej poukładać w główce czym jest miłość do bliźniego a dewiza ''nie rób drugiemu co tobie nie miłe'' ma być jej drogowskazem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz